در خونه رو باز کردم و وارد راه پله شدم. بوی تند سیر به دماغم خورد. میرزا قاسمی؟! دو طبقه پایین اومدم. بوی بارون هم اضافه شد. یکهو پرت شدم به یک ظهر تابستانی در شمال. در ماشین رو باز کردم. بوی سرکه خورد به دماغم. از شمال در اومدم و پرت شدم به یک بعد از ظهر پاییزی در خونه‌ی عموم. یادم اومد که دیشب خواب دیدم عروسی دختر عمومه. لباس عروس پوشیده و آرایش کرده اومد. دو تا پسر کت و شوار پوشیده و سلمونی رفته اومدن جلو. به یکیشون اشاره کرد و گفت: تو. بعد روش رو برگردوند و نگاه مهربونی به اون یکی کرد. پسره ناراحت شد. اما چیزی نگفت. رفت. اونی که موند خوشحال بود. رفت سوار ماشین عروس شد. رفتم به طرف ماشین خودمون تا غر بزنم که این چه وضع داماد انتخاب کردنه. در رو باز کردم و سرم رو کردم تو ماشین. زن عموم رو صندلی عقب بود. سرم رو آوردم بیرون و یواشکی گریه کردم. نمی‌خواستم یادش بیندازم که مرده. عروسیمون خراب می‌شد. استارت زدم و راه افتادم.
۱۳۸۸ آذر ۱۰, سه‌شنبه
دختره‌ی عوضی از صبح تا حالا یه لحظه خفه نشده. اول فکر می‌کردم دو تایی دارن تمرین حل می‌کنن. بعد ساعت نزدیک 6 شد و دیدم هی داره مثل مرغ بالا و پایین می‌پره که مثلا ده دقیقه وقت دارم. دو زاریم افتاد که این پسره‌ی بدبخت رو نشونده تمریناشو حل کنه. از اون موقع تا حالا داره یا رژه میره تلفن حرف می‌زنه یا هی منت این پسرا رو می‌کشه که باید بیایید! اول فکر کردم دارن می‌رن مسافرت که باید عده زیاد باشه تا خوش بگذره! بعد فهمیدم که نخیر. تشریف می‌برن کنسرت! انگار که پیک نیکه. اونم این کنسرتای ایران که یه قرم نمی‌تونی بدی. باس بشینی رو صندلی. حرفم که نمی‌شه بزنی. هدف فکر کنم پس همین لاس زدنه. با همه‌ی پسرا لاس می‌زنه اما همه رو شما خطاب می‌کنه. این کارش اعصابمو خورد می‌کنه. الان دو ساعتی می‌شه که هیچی نمی‌فهمم از چیزایی که دارم می‌خونم. به تنها چیزی که فکر می‌کنم خفه کردن صدای اونه. نه. خفه شدن زیادی ساده است! راه بیفتم برم خونه. اینطوری می‌تونم تو راه نقشه‌های دیگه‌ای واسش بکشم.
۱۳۸۸ آذر ۹, دوشنبه
۱۳۸۸ آذر ۷, شنبه
در گرامی‌داشت زندگی
ده روز در ده سالی که گذشت:
1378 - یادته انقدر ترسونده بودمت که پیاده رسوندیم خونمون. اومدم در رو ببندم دیدم همونجا خشکت زده. عادت نداشتی به یه عوضی مثل من بگی به درک.
1379 - یادته همه‌ی کادوهای صاحب تولد رو اینور و اونور قایم کردم. با هم رفتیم بالا پشت بوم. نشستی رو لبه. من همش فکر می‌کردم الان شلوار روشنت خاکی می‌شه.
1381 - یادته رفتیم انقلاب از این نون خامه‌ای عمله خفه‌کن‌ها خریدیم. رفتیم رو پشت بوم دانشکدتون خوردیم.
1384 - یادته گفتی نگاش کن! دندوناش داره به هم می‌خوره از سرما. بهت گفتم مزه‌اش به اینه که دو سه سال دیگه برگردی به این روز نگاه کنی یادت بیاد که یه روز کلاس نرفتی به جاش اومدیم این بالا نشستیم شهر رو تماشا کردیم. الان هر چی فکر می‌کنم یادم نمی‌آد که آخرش کلاس رفتی یا نرفتی.
1385 - یادته نمی‌دونم کلمون به کجا خورده بود. عیدی پا شدیم بریم کوه. شلوار خاطره‌هام زانوش پاره شده بود. یارو رامون نداد.
1386 - یادته دو نفری رو صندلی کنار راننده‌ی اون پیکان قراضه که حتی تو سرپایینی‌ها هم خاموش می‌شد تو در فرو رفته بودیم. تو گوش هم پچ پچ می‌کردیم و می‌خندیدیم. مامانم از صندلی عقب گفت چی پچ پچ می‌کنین با هم من حسودیم می‌شه.
1386 - یادته تو بالکن وایساده بودیم. برف میومد. دنیا می‌چرخید. آهنگ پخش می‌شد. من شروع کردم به خوندن و تکون خوردن. تو گفتی: مگه از این آهنگ متنفر نبودی؟ با سر حرفتو تایید کردم. خندمون ترکید.
1387 - یادته نشستیم تو ماشین. گفتی فرامرز اصلانی بذار. بعد گفتی keep it comming. اونوقت سکوت هی چاق‌تر و چاق‌تر می‌شد. تو نگاهت همش به جاده بود و ما جرات نداشتیم چیزی بگیم. یکهو سکوت رو خوردی و گفتی: یادم باشه دیگه گوشت گاوهای شمال رو نخورم. گاواش همه کنار جاده وایسادن دارن آشغال می‌خورن.
1387 - یادته زدم کنار تا روسریم رو سرم کنم. گفتی مسافران عزیز، به مرز جمهوری اسلامی ایران خوش آمدید.
1388 - یادته چراغ رو خاموش کردی. گفتم می‌دونم تو ماه عسلین. ولی تو رو خدا جلوی من کار بی عفتی نکنین. چند دقیقه تو تاریکی گذشت. یکهو صدات در اومد که دستت یخه! من خندیدم. گفتی: It's not what it looks like!
مامانم میگه من دیگه آماده‌ام! مامان جان والا به خدا منم آماده‌ام!
۱۳۸۸ آبان ۳۰, شنبه
۱۳۸۸ آبان ۱۷, یکشنبه
Statement of Purpose:
I have a M.Sc. degree in computer engineering focusing on artificial intelligence. Recently I have taken a quiz on Face Book indicating that psychology is what I should have studied in the first place. Therefore I am applying to your top notch program in cognitive science since it is the only psychology related field that may accept computer engineering students despite the low relevance.
۱۳۸۸ آبان ۱۲, سه‌شنبه
Whenever people learn something sufficiently well, they cease to be aware of it. When you look at a street sign, for example, you absorb its information without consciously performing the act of reading. Computer scientist, economist, and Nobelist Herb Simon calls this phenomenon "compiling"; philosopher Michael Polanyi calls it the "tacit dimension"; psychologist TK Gibson calls it "visual invariants"; philosophers Georg Gadamer and Martin Heidegger call it "the horizon" and the "ready-to-hand", John Seely Brown at PARC calls it the "periphery". All say, in essence, that only when things disappear in this way are we freed to use them without thinking and so to focus beyond them on new goals.
Mark Weiser, The Computer for the 21st Century.
Mark Weiser, The Computer for the 21st Century.
۱۳۸۸ آبان ۱۰, یکشنبه
۱۳۸۸ آبان ۸, جمعه
به صفحه ی اول فیس بوکم نگاه می کنم. نمی دونم چرا هر کی که از این مملکت رفته انقدر خوشحاله. اینو از عکساشون می فهمم. گویا در خارج همه همش دور هم جمع می شن و خوشحالی می کنن . با خودم فکر می کنم که اگه منم از این مملکت برم لابد همین قدر خوشحال خواهم بود. بعد چشمم به یه سری عکس دیگه میفته که تو همین مملکت خودمون در آبشار سنگان گرفته شده. اونجا هم همه خوشحالن. لابد منم اگه برم اونجا همین قدر خوشحال خواهم بود. بعد یادم میاد که منم یه روزی اونجا بودم. اما یادم نمیاد که انقدر خوشحال بوده باشم. یه مسیر خیلی طولانی رو تو ظل آفتاب راه می ری و می رسی به چس مثقال آبشار که تقریبا با چشم غیر مسلح دیده نمی شه! نیشت رو تا بناگوش باز می کنی و یه عکس می گیری که همه ی دنیا بفهمن چقدر خوشحالی. بعد حتی وقت نداری انقدر اونجا بمونی که خستگی از تنت در بره چون ممکنه هوا تاریک شه و باید سریع تر برگردی. موقع رفتن حداقل امیدوار بودی که به آبشار می رسی اما موقع برگشتن از این راه طولانی دیگه هیچ دلخوشی هم نداری. وقتی تو خاطراتت به اون روز نگاه می کنی چیزی که یادت میاد خوشحالی نیست اما عکست چیز دیگه ای میگه. عکس دروغ گوی سگ پدر!
۱۳۸۸ آبان ۵, سه‌شنبه
از اونجا که امشب مامانم کلی دعوام کرده که چرا تازگی‌ها اصلا فارسی را پاس نمی‌دارم من نشستم خوب با خودم فکر کردم و دیدم وقتی ما ترجمه‌هایی بسیار دقیق و گویا حتی برای کلمه‌ای مثل پیانو یا همون سیم دنگ خودمون داریم چرا من هی واسه اظهار فضل تیکه‌ی انگلیسی می‌اندازم و به شدت شرمنده شدم. حالا برای اینکه دین خودم رو به ادبیات ادا کرده باشم دلم می‌خواد یه جلسه نقد شعر بذارم.
شعری که امشب می‌خوام نقد کنم ترانه‌ای است از گروه بازی سرد با نام درستت می‌کنم. اگه دست من بود اسم این ترانه رو می‌گذاشتم چپه آویزون. در واقع شاعر می‌خواسته بگه که اگه تو چپه آویزون باشی من درستت می‌کنم اما از اونجا که چنین چیزی امکان نداره قسمت دوم ترانه کاملا اراجیفه و به نظر بنده به کلیت اثر لطمه وارد کرده. شاعر ابتدا به شرح حالت چپه آویزون می‌پردازه و میگه:
وقتی همه‌ی زورت رو می‌زنی اما موفق نمی‌شی
وقتی به اون چیزی که می‌خواستی می‌رسی اما می‌بینی اون چیزی نبوده که بهش احتیاج داشتی
وقتی داری از خستگی می‌میری اما خوابت نمی‌بره
اونوقته که چپه آویزونی
شاعر در ادامه‌ی حالت چپه آویزونی می‌فرمایه:
وقتی همین جور شر شر داری به پهنای صورتت زار می‌زنی
وقتی یه چیزی رو از دست می‌دی که هیچی نمی‌تونه جاش رو بگیره
وقتی یه نفر رو دوست داری اما دوست داشتنت حروم می‌شه
دیگه از این بدترم می‌شه؟
بعد در اینجا وقتی کاری کرد که احساس کردی می‌خوای بمیری شروع می‌کنه به طرز ناشیانه‌ای ماسمالی کردن اوضاع:
نورها تورو به سمت خونه هدایت می‌کنن
و استخوانهات رو آتیش می‌زنن!
و من سعی می‌کنم درستت کنم
بله! من فکر می‌کنم شیوه‌ای که شاعر می‌خواد بدبخت چپه آویزون رو درست کنه آتیش زدنشه! وگرنه خدا می‌دونه آتیش زدن استخوان دیگه چی می‌تونه باشه! خوب البته پاک کردن مسئله هم یک راه حله! بعد انگار که کم بدبختیهات رو یادت انداخته ادامه می‌ده:
تو فراز و نشیب
وقتی که عاشق‌تر از اونی که بتونی ولش کنی
آخ که چه کار سختیه این ول کردن!
اما اگه هیچ وقت امتحان نکنی هرگز نمی‌فهمی
که چند من می‌ارزی
این آخری رو البته راست میگه. اما مسئله اینجاست که بعضی وقتا بهتره ندونی. یعنی منظورم اینه که دست بالا بگیری!
در اینجا شاعر برای اینکه خرفهم بشی که میاد و درستت می‌کنه البته به همون روش آتیش زدنت! چندین دفعه تکرار می‌کنه این نقشه‌ی فوق‌العاده رو و بعد ترانه تموم می‌شه. حالا که شمای کلی ترانه دستت اومد یه مقدار ترانه رو بازتر می‌کنم.
آدم چپه آویزون نمادی از بدبخت‌ترین نوع بشره. چیزهایی که ممکنه آدم رو چپه آویزون کنه تمام چیزهاییه که تقصیر تنها و تنها خود آدمه و هیچ چیز و یا کس دیگه‌ای توش دخیل نیست که بتونی بندازی گردن اون! آدم چپه آویزون تمام سعیش رو می‌کنه اما به جایی نمی‌رسه. نه اینکه کم گذاشته بوده باشه. دیگه چیزی تو چنه نداشته که رو کنه و اونوقت بازهم چیزی نشده. یا از اون بدتر. کلی جون می‌کنه و موفق می‌شه و به چیزی که می‌خواسته می‌رسه اما می‌بینه که ته قلبش هنوز خالیه و دنبال چیز غلطی واسه پر کردن این خالی می‌گشته. به عبارتی هنوز یک پای بساط لنگه. آدم چپه آویزون یه چیزی رو از دست می‌ده و یا برای اینکه بیشتر جیگرت رو بسوزونم می‌گم که رها می‌کنه که هیچ چیز دیگه‌ای جاش رو نمی‌تونه براش پر کنه. اینکه تو یه خالی داشته باشی و دنبال این بگردی که پرش کنی و نتونی به مراتب دردش کمتر از اینه که یه پری رو خالی کنی. اینطوری یادت میاد پر بودن چه احساسی داره! باز تو حالت اول نمی‌دونی چی رو از دست دادی! در ترانه‌ی فلیم کارخانه‌ی قرمز! شاعر میگه بهترین چیزی که می‌تونی تجربه کنی اینه که یکی رو دوست داشته باشی و اون هم در مقابل تو رو دوست داشته باشه. اون وقت فکر کن این بهترین چیز دنیا رو داشته باشی و به هدر بره! مثلا فکر کن طرف یه مرض لاعلاج داشته باشه و مجبور شی ولش کنی. یا از اون بدتر پاشه بره یه جایی که دستت بهش نرسه. اینجاست که چپه آویزونی.
بله. چپه آویزونی از بدترین بدبختی‌های عالم است و خداوند نصیب هیچ بنی بشری نکند! اگه دست بر قضا روزی چپه آوزیون شدی با خیال راحت تو تخت از این پهلو به اون پهلو بشو و در حالی که داری از خستگی می‌میری نگاه کن که چطور خوابت نمی‌بره. به پهنای صورتت زار زار گریه کن. اما منتظر نشین که کریس مارتین بیاد درستت کنه! چون اولا نمی‌تونه مگه اینکه بخواد همون استخوانهات رو آتیش بزنه. دوما اگر هم تونست اونوقت دیگه تا آخر عمر مجبوری گیرش باشی! تا حالا این آهنگ یاور همیشه مومن داریوش رو نشنیدی؟! به نظرت شبیه آدم چپه آویزونی که درست شده نمیاد؟! اونوقت مجبور می‌شی الکی بگی یاور همیشه مومن ، تو برو سفر سلامت! اصلا نگران من نباشیا! من حالم خوبه. اصلا گفتن چنین جمله‌ای به یاور همیشه مومنی که به وضوح از قبل نصف راه سفر رو هم طی کرده خودش نشون می‌ده که غم من نخور که دوری ، برای من شده عادت همش یه دروغه! اونوقت کریس مارتین باید تا اخر عمر بیاد بشینه دستت رو تو دستش نگه داره و هر وقت که خواست پاشه بره بهش بگی غم من نخوریا!
خوب حالا که به اندازه‌ی کافی نا‌امیدت کردم از زندگی یه راه حلی برات دارم. وقتی چپه آویزون شدی همون طور بمون. زیاد دست و پا نزن که دوباره صاف بشی. انرژیت رو تموم نکن. خوش خوشک واسه خودت گریه‌هات رو بکن. چون درسته که خوابت میاد اما خوابت نمی‌بره . اما وقتی که بالاخره برد و بیدار شدی دیگه چشمات به دنیای چپه عادت می‌کنه. آخه می‌دونی؟ خواب رویای فراموشی‌هاست. بالاخره روزی می‌رسه که یادت نمیاد که دنیای غیر چپه چطور می‌تونه باشه و تازه خیلی هم خوشحال خواهی بود از اینکه دنیا رو از هم اینوری دیدی هم از اونور. اصلا کی گفته کدوم ور چپه است و کدوم ور راسته؟
شعری که امشب می‌خوام نقد کنم ترانه‌ای است از گروه بازی سرد با نام درستت می‌کنم. اگه دست من بود اسم این ترانه رو می‌گذاشتم چپه آویزون. در واقع شاعر می‌خواسته بگه که اگه تو چپه آویزون باشی من درستت می‌کنم اما از اونجا که چنین چیزی امکان نداره قسمت دوم ترانه کاملا اراجیفه و به نظر بنده به کلیت اثر لطمه وارد کرده. شاعر ابتدا به شرح حالت چپه آویزون می‌پردازه و میگه:
وقتی همه‌ی زورت رو می‌زنی اما موفق نمی‌شی
وقتی به اون چیزی که می‌خواستی می‌رسی اما می‌بینی اون چیزی نبوده که بهش احتیاج داشتی
وقتی داری از خستگی می‌میری اما خوابت نمی‌بره
اونوقته که چپه آویزونی
شاعر در ادامه‌ی حالت چپه آویزونی می‌فرمایه:
وقتی همین جور شر شر داری به پهنای صورتت زار می‌زنی
وقتی یه چیزی رو از دست می‌دی که هیچی نمی‌تونه جاش رو بگیره
وقتی یه نفر رو دوست داری اما دوست داشتنت حروم می‌شه
دیگه از این بدترم می‌شه؟
بعد در اینجا وقتی کاری کرد که احساس کردی می‌خوای بمیری شروع می‌کنه به طرز ناشیانه‌ای ماسمالی کردن اوضاع:
نورها تورو به سمت خونه هدایت می‌کنن
و استخوانهات رو آتیش می‌زنن!
و من سعی می‌کنم درستت کنم
بله! من فکر می‌کنم شیوه‌ای که شاعر می‌خواد بدبخت چپه آویزون رو درست کنه آتیش زدنشه! وگرنه خدا می‌دونه آتیش زدن استخوان دیگه چی می‌تونه باشه! خوب البته پاک کردن مسئله هم یک راه حله! بعد انگار که کم بدبختیهات رو یادت انداخته ادامه می‌ده:
تو فراز و نشیب
وقتی که عاشق‌تر از اونی که بتونی ولش کنی
آخ که چه کار سختیه این ول کردن!
اما اگه هیچ وقت امتحان نکنی هرگز نمی‌فهمی
که چند من می‌ارزی
این آخری رو البته راست میگه. اما مسئله اینجاست که بعضی وقتا بهتره ندونی. یعنی منظورم اینه که دست بالا بگیری!
در اینجا شاعر برای اینکه خرفهم بشی که میاد و درستت می‌کنه البته به همون روش آتیش زدنت! چندین دفعه تکرار می‌کنه این نقشه‌ی فوق‌العاده رو و بعد ترانه تموم می‌شه. حالا که شمای کلی ترانه دستت اومد یه مقدار ترانه رو بازتر می‌کنم.
آدم چپه آویزون نمادی از بدبخت‌ترین نوع بشره. چیزهایی که ممکنه آدم رو چپه آویزون کنه تمام چیزهاییه که تقصیر تنها و تنها خود آدمه و هیچ چیز و یا کس دیگه‌ای توش دخیل نیست که بتونی بندازی گردن اون! آدم چپه آویزون تمام سعیش رو می‌کنه اما به جایی نمی‌رسه. نه اینکه کم گذاشته بوده باشه. دیگه چیزی تو چنه نداشته که رو کنه و اونوقت بازهم چیزی نشده. یا از اون بدتر. کلی جون می‌کنه و موفق می‌شه و به چیزی که می‌خواسته می‌رسه اما می‌بینه که ته قلبش هنوز خالیه و دنبال چیز غلطی واسه پر کردن این خالی می‌گشته. به عبارتی هنوز یک پای بساط لنگه. آدم چپه آویزون یه چیزی رو از دست می‌ده و یا برای اینکه بیشتر جیگرت رو بسوزونم می‌گم که رها می‌کنه که هیچ چیز دیگه‌ای جاش رو نمی‌تونه براش پر کنه. اینکه تو یه خالی داشته باشی و دنبال این بگردی که پرش کنی و نتونی به مراتب دردش کمتر از اینه که یه پری رو خالی کنی. اینطوری یادت میاد پر بودن چه احساسی داره! باز تو حالت اول نمی‌دونی چی رو از دست دادی! در ترانه‌ی فلیم کارخانه‌ی قرمز! شاعر میگه بهترین چیزی که می‌تونی تجربه کنی اینه که یکی رو دوست داشته باشی و اون هم در مقابل تو رو دوست داشته باشه. اون وقت فکر کن این بهترین چیز دنیا رو داشته باشی و به هدر بره! مثلا فکر کن طرف یه مرض لاعلاج داشته باشه و مجبور شی ولش کنی. یا از اون بدتر پاشه بره یه جایی که دستت بهش نرسه. اینجاست که چپه آویزونی.
بله. چپه آویزونی از بدترین بدبختی‌های عالم است و خداوند نصیب هیچ بنی بشری نکند! اگه دست بر قضا روزی چپه آوزیون شدی با خیال راحت تو تخت از این پهلو به اون پهلو بشو و در حالی که داری از خستگی می‌میری نگاه کن که چطور خوابت نمی‌بره. به پهنای صورتت زار زار گریه کن. اما منتظر نشین که کریس مارتین بیاد درستت کنه! چون اولا نمی‌تونه مگه اینکه بخواد همون استخوانهات رو آتیش بزنه. دوما اگر هم تونست اونوقت دیگه تا آخر عمر مجبوری گیرش باشی! تا حالا این آهنگ یاور همیشه مومن داریوش رو نشنیدی؟! به نظرت شبیه آدم چپه آویزونی که درست شده نمیاد؟! اونوقت مجبور می‌شی الکی بگی یاور همیشه مومن ، تو برو سفر سلامت! اصلا نگران من نباشیا! من حالم خوبه. اصلا گفتن چنین جمله‌ای به یاور همیشه مومنی که به وضوح از قبل نصف راه سفر رو هم طی کرده خودش نشون می‌ده که غم من نخور که دوری ، برای من شده عادت همش یه دروغه! اونوقت کریس مارتین باید تا اخر عمر بیاد بشینه دستت رو تو دستش نگه داره و هر وقت که خواست پاشه بره بهش بگی غم من نخوریا!
خوب حالا که به اندازه‌ی کافی نا‌امیدت کردم از زندگی یه راه حلی برات دارم. وقتی چپه آویزون شدی همون طور بمون. زیاد دست و پا نزن که دوباره صاف بشی. انرژیت رو تموم نکن. خوش خوشک واسه خودت گریه‌هات رو بکن. چون درسته که خوابت میاد اما خوابت نمی‌بره . اما وقتی که بالاخره برد و بیدار شدی دیگه چشمات به دنیای چپه عادت می‌کنه. آخه می‌دونی؟ خواب رویای فراموشی‌هاست. بالاخره روزی می‌رسه که یادت نمیاد که دنیای غیر چپه چطور می‌تونه باشه و تازه خیلی هم خوشحال خواهی بود از اینکه دنیا رو از هم اینوری دیدی هم از اونور. اصلا کی گفته کدوم ور چپه است و کدوم ور راسته؟
۱۳۸۸ مهر ۲۴, جمعه
تمام کسایی که از بچگی تا حالا منو ندیدن اولین چیزی که ازم می‌پرسن اینه که نقاشی چی شد؟ و وقتی که می‌شنون که ولش کردم آه می‌کشن و می‌گن اوا چرا؟ تو که خیلی قشنگ نقاشی می‌کردی. ولی من معتقدم که خیلی بی استعداد بودم. نشون به اون نشونی که هیچ اثر هنری ارزشمندی ازم باقی نمونده! هر چی خوب می‌شد با عشق تقدیمش می‌کردم به مادر بزرگم. اونم فکر کنم همه رو چال کرده. عوضش حالا ازشون عکس می‌گیرم. و فکر می‌کنم که خوب این کار رو می‌کنم. تا چشمشون به عکسام میفته می‌گن چه دوربین خوبی! بگو دوربینت چیه ما هم از اینا بخریم!
۱۳۸۸ مهر ۱۸, شنبه
صندوق صدقات هستم من گویا. هرکی از کنارم رد می‌شه یه خاک تو سرت می‌اندازه تو قلکم. حالا منافعش به چه نهادی می‌رسه من نمی‌دونم. شایدم حساب قرض الحسنه باشم. خاک تو سرت‌هاشون رو می‌ریزن به حسابم تا شاید یه روزی جایزه‌ی بهت گفته بودم رو ببرن. در هر حال خوشحالم که در و همسایه و فک و فامیل و حتی غریبه‌ها انقدر بهم اعتماد دارن که خاک توسرت‌هاشون رو به دستم بسپرن!
۱۳۸۸ مهر ۱۴, سه‌شنبه
۱۳۸۸ مهر ۱۳, دوشنبه
دارم با عجله به سمت ماشین می‌رم که صدای اس.ام.اس می‌شنوم. مامانمه. نوشته "برای بازگشت زیاد عجله نکن". لحن رسمیش باعث می‌شه فکر کنم. همیشه همین طوره. موقع رفتنه که براشون سخته. کم کم سوراخ جای خالیت پر می‌شه. مثل جای دندون عقل کشیده‌ای که پر می‌شه. اونوقت موقع برگشتن همه بهت می‌گن برای بازگشت زیاد عجله نکن!
۱۳۸۸ مهر ۹, پنجشنبه
انگار که من یه مرغی باشم که قراره تخم بذارم. همه نشستن تماشا می‌کنن و هر نیم ساعت یک بار می‌پرسن چی شد؟ عجب دوره و زمونه‌ای شده‌ها! هیچ کس حاضر نیست نظرش رو بهم بگه از ترس اینکه مبادا فکر کنم می‌خواد نظرش رو بهم تحمیل کنه! از طرفی همه بی‌صبرانه منتظرن تا من تصمیم بگیرم تا حمایتم کنن! آرزوهای بزرگ تو هیچ مغازه‌ای به هم نمی‌رسه؟!
۱۳۸۸ مهر ۵, یکشنبه
۱۳۸۸ مهر ۳, جمعه
۱۳۸۸ شهریور ۳۱, سه‌شنبه
تو زندگیم یه تیب آدم زیاد دیدم. شاگرد اول‌ها! طرف شاگرد اول کنکور کوفته. شاگرد اول ورودی فلان دانشگاه شریفه. از فلان دانشگاه جزو ده تای اول آمریکا پذیرش داره. مردم فکر می‌کنن این آدمها چون خیلی نابغن به این جاها می‌رسن. خوب مصلما آدمهای با استعدادی هستن! در این شکی نیست! چیزی که مردم تا چند تا از این آدمها رو از نزدیک نبینن نمی‌دونن اینه که شاگرد اول شدن یه شغله. مثلا کسایی که شاگرد اول یه چیزی هستن معمولا شاگرد اول حرفه‌ای هستن!!منظورم اینه که تو شیش تا چیز دیگه هم شاگرد اولن! طرف مدال طلای المپیاد نمی‌دونم چی‌چیه و تمام فیلم‌های سینمای کوفت رو هم دیده و یا اینکه می‌تونه برات نقد کنه، تمام رمان‌های پست مدرن رو خونده و دو سه تا ساز هم می‌تونه برات در حد کنسرت دادن بزنه. تمام آدمهای در این حد شاگرد اولی که من تا به حال تو زندگیم دیدم در یه چیزی اشتراک داشتن. نه عاشق علم بودن نه عاشق هنر نه عاشق ادبیات و نه عاشق موسیقی. اما همگی بدون استثنا عاشق یک چیز بودن: خودشون! یا حداقل اونهایی که من دیدم تا به حال اینطوری بودن. اکثرا آدمهای خودپسندی هستن که دوست دارن کلاهشون رو بر دارن و بقیه براشون دست بزنن و گرنه آدمی که همه‌ی این کارها رو از روی عشق و علاقه می‌کنه و در همشون به شاگرد اولی می‌رسه، آدمی که این همه عشق داره اسمش رو چی می‌شه گذاشت؟! بعد نکته اینجاست که آدمهای واقعا عاشق علمی که تا به حال دیدم، هیچ کدوم هیچ وقت شاگرد اول نبودن. بیشتر از این درگیر عشقشون هستن تا بتونن با شاگرد اول‌های حرفه‌ای رقابت کنن. وقت ندارن تکنیک‌های شاگرد اولی رو هم یاد بگیرن.
حالا ممکنه فکر کنی من این حرف‌ها رو از روی حسودی می‌زنم! اما من که ندارم می‌گم که خودشیفتگی بده! اگه آدم می‌تونست جان چنان عزیزی داشته باشه که اینطور اون رو به حرکت در بیاره...! خوب حداقل می‌تونم بگم که زندگی خیلی شیرینی داشت!
تمام انگیزه‌های دنیا البته به خودپسندی ختم نمی‌شه! یکی دوست داره قدرت داشته باشه تا بتونه آدمهای دور و برش رو کنترل کنه. یکی دیگه دوست داره پول زیاد داشته باشه تا تمام چیزهای دیگه‌ای رو که می‌خواد بخره. یکی دیگه میره دنبال کمک به بدبختا تا همیشه جلوی چشمش باشه که در مقایسه با اونها چقدر خوشبخته. و هزاران انگیزه‌ی دیگه که الان به ذهنم نمی‌رسه و یا شاید اصلا روحم هم ازش خبر نداره.
در این میون اونوقت آدم‌هایی هستن که هیچ انگیزه‌ی محکمه پسندی واسه کاری که می‌کنن ندارن. اگه ازشون بپرسی چرا فلان کار رو می‌کنن جوابی ندارن بهت بدن. من می‌تونم بگم تقریبا هر کاری رو که تو زندگیم می‌کنم از روی فضولی می‌کنم! از یه درسی خوشم نمیاد ولی در هر حال می‌خونمش نه به این خاطر که دلم می‌خواد نمره‌ام خوب شه! به این خاطر که اتفاقا یه روز سر کلاس یه چیزی در موردش می‌شنوم و فضولیم تحریک می‌شه! یه درس دیگه رو می‌گیرم چون شنیدم که یه چیزای خفنی توش می‌گن و فضولیم گل می‌کنه که یعنی چی می‌تونه باشه! مسافرت می‌کنم به جاهایی که تا حالا نرفتم فقط برای اینکه بفهمم چه شکلی‌ان!امکان نداره لای یه کتابی رو باز کنم مگر اینکه یه چیزی در موردش شنیده باشم یا دیده باشم که فضولیم رو تحریک کرده باشه. سریال‌های چرت و پرت نگاه می‌کنم فقط واسه اینکه بفهمم مردم بقیه‌ی جاهای دنیا چه شکلی زندگی می‌کنن! پا می‌شم می‌رم بیمارستان کیشیک وای می‌ایستم واسه اینکه ببینم مردم اینجا چه طوری با درد کنار میان! خلاصه تو یه کاری از من نام ببر تا من بگم فضولی در مورد چی باعث می‌شه انجامش بدم! خوب البته بهت نخواهم گفت! چون همون طور که آدمهای خودشیفته دلشون نمی‌خواد مردم بدونن که خودشیفته‌ان آدمهای فضولم همچین اصراری ندارن که جار بزنن!
اونوقت اگه یکی از من بپرسه که چرا زندگی می‌کنی؟! من جوابی ندارم بهش بدم! خصوصا اگه آدم فضولی نباشه! فقط می‌تونم بهش بگم آخ نمی‌دونی چقدر دلیل برای زندگی کردن هست! و فقط منظورم اینه که نمی‌دونی چقدر سوال جدید هر لحظه برایم تولید می‌شه که باعث می‌شه به خودم بگم بذار جواب این رو هم بفهمم بعد بمیرم!
حالا ممکنه فکر کنی من این حرف‌ها رو از روی حسودی می‌زنم! اما من که ندارم می‌گم که خودشیفتگی بده! اگه آدم می‌تونست جان چنان عزیزی داشته باشه که اینطور اون رو به حرکت در بیاره...! خوب حداقل می‌تونم بگم که زندگی خیلی شیرینی داشت!
تمام انگیزه‌های دنیا البته به خودپسندی ختم نمی‌شه! یکی دوست داره قدرت داشته باشه تا بتونه آدمهای دور و برش رو کنترل کنه. یکی دیگه دوست داره پول زیاد داشته باشه تا تمام چیزهای دیگه‌ای رو که می‌خواد بخره. یکی دیگه میره دنبال کمک به بدبختا تا همیشه جلوی چشمش باشه که در مقایسه با اونها چقدر خوشبخته. و هزاران انگیزه‌ی دیگه که الان به ذهنم نمی‌رسه و یا شاید اصلا روحم هم ازش خبر نداره.
در این میون اونوقت آدم‌هایی هستن که هیچ انگیزه‌ی محکمه پسندی واسه کاری که می‌کنن ندارن. اگه ازشون بپرسی چرا فلان کار رو می‌کنن جوابی ندارن بهت بدن. من می‌تونم بگم تقریبا هر کاری رو که تو زندگیم می‌کنم از روی فضولی می‌کنم! از یه درسی خوشم نمیاد ولی در هر حال می‌خونمش نه به این خاطر که دلم می‌خواد نمره‌ام خوب شه! به این خاطر که اتفاقا یه روز سر کلاس یه چیزی در موردش می‌شنوم و فضولیم تحریک می‌شه! یه درس دیگه رو می‌گیرم چون شنیدم که یه چیزای خفنی توش می‌گن و فضولیم گل می‌کنه که یعنی چی می‌تونه باشه! مسافرت می‌کنم به جاهایی که تا حالا نرفتم فقط برای اینکه بفهمم چه شکلی‌ان!امکان نداره لای یه کتابی رو باز کنم مگر اینکه یه چیزی در موردش شنیده باشم یا دیده باشم که فضولیم رو تحریک کرده باشه. سریال‌های چرت و پرت نگاه می‌کنم فقط واسه اینکه بفهمم مردم بقیه‌ی جاهای دنیا چه شکلی زندگی می‌کنن! پا می‌شم می‌رم بیمارستان کیشیک وای می‌ایستم واسه اینکه ببینم مردم اینجا چه طوری با درد کنار میان! خلاصه تو یه کاری از من نام ببر تا من بگم فضولی در مورد چی باعث می‌شه انجامش بدم! خوب البته بهت نخواهم گفت! چون همون طور که آدمهای خودشیفته دلشون نمی‌خواد مردم بدونن که خودشیفته‌ان آدمهای فضولم همچین اصراری ندارن که جار بزنن!
اونوقت اگه یکی از من بپرسه که چرا زندگی می‌کنی؟! من جوابی ندارم بهش بدم! خصوصا اگه آدم فضولی نباشه! فقط می‌تونم بهش بگم آخ نمی‌دونی چقدر دلیل برای زندگی کردن هست! و فقط منظورم اینه که نمی‌دونی چقدر سوال جدید هر لحظه برایم تولید می‌شه که باعث می‌شه به خودم بگم بذار جواب این رو هم بفهمم بعد بمیرم!
۱۳۸۸ شهریور ۲۵, چهارشنبه
آقای عکاس می گه که این همه سال از پدرش عکس نگرفته و حالا که داره می میره دیگه نمی تونه ازش عکس بگیره چون مشکوک می شه که نکنه که داره می میره. می گه اونوقت ما میریم مسافرت به یک روستا و به محض اینکه از اتوبوس پیاده می شیم از اولین سگی که می بینیم بیست تا عکس می گیریم. بعد می پرسه واقعا ما از چه چیزایی عکس می گیریم؟
آقای عکاس می گه که فقط این ما هسیتم که می تونیم از مادرمون عکسی بگیریم که عنوانش مادر باشه! اگه پدرمون عکاس باشه عنوانش می شه همسر. اگه پدربزرگمون عکاس باشه عنوانش می شه دختر. این فقط ما هستیم که مادرمون رو به چشم مادر می بینیم. ماییم که ریزترین جزئیات رفتار و عاداتش رو می دونیم. این فقط منم که می تونم از مامانم با عینک ته استکانی در حالی که کتاب رو تقریبا به دماغش چسبونده و ماژیک شبرنگ تو دستشه عکس بگیرم و بدونم این عکس یعنی چی. اما آیا بابام نمی بینه این تصویر رو؟ آیا بابام نمی تونه عین همین عکس رو بگیره؟ آقای عکاس می گه این فقط ما هستیم که می دونیم مادرمون چه بویی می ده. خیلی دلم می خواد بدونم یعنی واقعا وقتی بابام مامانم رو بو می کنه بوش فرق می کنه؟ فکر نکنم! اما باور دارم که من فقط می تونم از مامانم عکس مادر بگیرم چون اون فقط جلوی منه که مادره.
من قلبا به این موضوع اعتقاد دارم که ما هیچ وقت به حقیقت دست پیدا نمی کنیم. که امکان نداره بتونیم چیزی رو مشاهده کنیم بدون اینکه روش تاثیری بذاریم. دست بر قضا یه روزی تو یه ساحلی سه نفری از یه نفر عکس گرفتیم. دست بر قضا همه ی اون عکس ها رو ریختیم یه جا و طبق معمول به من به ارث رسید. حالا من بعد بوقی میام به اون عکسا نگاه می کنم. به اون یه نفر نگاه می کنم و سه نفر می بینم. به نظرم می رسه که دلیلش این نیست که ما سه نگاه عکاسانه ی مختلف داریم. به نظرم می رسه که این اونه که در حضور هر کدوم از ما یه آدم دیگه ای شده. به نفر اول نگاه می کنه و لبخندی به دوربینش می زنه که روش نوشته برسد به دست آدمی که عکس را نگاه خواهد کرد. به من نگاه می کنه و هنوز از اهداف شومم خبردار نشده اینه که اخماش تو هم می ره. به نفر سوم نگاه می کنه و راحت می شه چون به زندگی کردن با اون و به نگاه کردنش عادت داره.
همه در یک روز، همه در یک جا و همه از یک نفر. شاید ما واقعا نواری باشیم از افکار و احساسات که فریم به فریم مثل یک ویدئو از روی پرده رد می شیم و نگاتیومون در همون لحظه دود می شه و به هوا می ره. شاید اون هاله ای که از هر آدمی دورش احساس می کنیم در واقع بوی دود همین نگاتیو باشه. این خصوصیت خبیثانه، قبیحانه و بی شرمانه ی عکسه که یکی از این کرورها کرور فریم ما رو می دزده و نگاتیو می کنه و تحویلمون می ده تا نه تنها نذاره دود بشه بلکه دیگه یگانه هم نباشه و بشه ازش هزار تا یا بیشتر کپی کرد. انگار که یه قسمت از ما رو بکنه و پیش خودش نگه داره. مثل این قصه ها که توش برای طلسم کردن طرف یه تیکه از موش رو می کنن و یه جا نگه می دارن. به نظرم میاد مخترع عکاسی یه جادوگر بوده.
آقای عکاس می گه که فقط این ما هسیتم که می تونیم از مادرمون عکسی بگیریم که عنوانش مادر باشه! اگه پدرمون عکاس باشه عنوانش می شه همسر. اگه پدربزرگمون عکاس باشه عنوانش می شه دختر. این فقط ما هستیم که مادرمون رو به چشم مادر می بینیم. ماییم که ریزترین جزئیات رفتار و عاداتش رو می دونیم. این فقط منم که می تونم از مامانم با عینک ته استکانی در حالی که کتاب رو تقریبا به دماغش چسبونده و ماژیک شبرنگ تو دستشه عکس بگیرم و بدونم این عکس یعنی چی. اما آیا بابام نمی بینه این تصویر رو؟ آیا بابام نمی تونه عین همین عکس رو بگیره؟ آقای عکاس می گه این فقط ما هستیم که می دونیم مادرمون چه بویی می ده. خیلی دلم می خواد بدونم یعنی واقعا وقتی بابام مامانم رو بو می کنه بوش فرق می کنه؟ فکر نکنم! اما باور دارم که من فقط می تونم از مامانم عکس مادر بگیرم چون اون فقط جلوی منه که مادره.
من قلبا به این موضوع اعتقاد دارم که ما هیچ وقت به حقیقت دست پیدا نمی کنیم. که امکان نداره بتونیم چیزی رو مشاهده کنیم بدون اینکه روش تاثیری بذاریم. دست بر قضا یه روزی تو یه ساحلی سه نفری از یه نفر عکس گرفتیم. دست بر قضا همه ی اون عکس ها رو ریختیم یه جا و طبق معمول به من به ارث رسید. حالا من بعد بوقی میام به اون عکسا نگاه می کنم. به اون یه نفر نگاه می کنم و سه نفر می بینم. به نظرم می رسه که دلیلش این نیست که ما سه نگاه عکاسانه ی مختلف داریم. به نظرم می رسه که این اونه که در حضور هر کدوم از ما یه آدم دیگه ای شده. به نفر اول نگاه می کنه و لبخندی به دوربینش می زنه که روش نوشته برسد به دست آدمی که عکس را نگاه خواهد کرد. به من نگاه می کنه و هنوز از اهداف شومم خبردار نشده اینه که اخماش تو هم می ره. به نفر سوم نگاه می کنه و راحت می شه چون به زندگی کردن با اون و به نگاه کردنش عادت داره.
همه در یک روز، همه در یک جا و همه از یک نفر. شاید ما واقعا نواری باشیم از افکار و احساسات که فریم به فریم مثل یک ویدئو از روی پرده رد می شیم و نگاتیومون در همون لحظه دود می شه و به هوا می ره. شاید اون هاله ای که از هر آدمی دورش احساس می کنیم در واقع بوی دود همین نگاتیو باشه. این خصوصیت خبیثانه، قبیحانه و بی شرمانه ی عکسه که یکی از این کرورها کرور فریم ما رو می دزده و نگاتیو می کنه و تحویلمون می ده تا نه تنها نذاره دود بشه بلکه دیگه یگانه هم نباشه و بشه ازش هزار تا یا بیشتر کپی کرد. انگار که یه قسمت از ما رو بکنه و پیش خودش نگه داره. مثل این قصه ها که توش برای طلسم کردن طرف یه تیکه از موش رو می کنن و یه جا نگه می دارن. به نظرم میاد مخترع عکاسی یه جادوگر بوده.
۱۳۸۸ شهریور ۲۴, سه‌شنبه
۱۳۸۸ شهریور ۱۳, جمعه
۱۳۸۸ شهریور ۱, یکشنبه
تو اتاقم گیر کردم در حالی که کتابم تو هال جا مونده. فقط صدای انفجار خنده هاشون رو می شنوم که هر سه دقیقه یک بار به صورت مرتب تکرار می شه. مشخصه که گرم گرفتن. با بی حوصلگی به تپه کتاب های نیمه خونده شده ای نگاه می کنم که روی میزم تلنبار شدن. کتاب هایی که از وقتی خریده شدن در کتاب خونه گذاشته نشدن. به ذهنم می رسه که کتابخونه که پره اگه قرار باشه یه روزی تمومشون کنم کجا می خوام بذارمشون؟ یاد این میفتم که مامانم می گه خوشم میاد تو هی یه کتابی رو ور می داری میاری تو هال و من فرداش جمع می کنم و دیگه اصلا سراغش رو هم نمی گیری! معلومه که چقدر می خونیشون! نمی دونه من هر چی رو جا ندارم میارم تو هال تا اون بالاخره در یکی از هزار تا سوراخ این خونه جاشون بده! اما این یکی رو واقعا داشتم می خوندم. دفعه ی دومم هم بود که داشتم می خوندم. آخه دفعه ی اول خیلی کوچیک بودم و به نظرم حرومش کردم! هر چند که آدمی که من الان هستم یه قسمتیش به خاطر این کتابه پس حروم نشده! ولی دوباره خوندنش هم ضرری نداره. جز خوندن اون حوصله ندارم کاری انجام بدم. بنابراین جلوی مانیتور نشستم و خنده های اونها رو می شمرم. خوش به حال مردمی که می تونن به جای انتظار بخوابن!
۱۳۸۸ مرداد ۲۴, شنبه
مسخره است که چطور تو زندگی اولویت هات عوض می شه. یه چیزهایی برات مقدس می شن و نمی تونی عدم وجودشون رو تصور کنی. یه آدم هایی، یه احساساتی، یه اعتقاداتی یا چه بسا یه هدفی (شخصا آدم جاه طلبی نیستم بنابراین این آخری رو فقط حدس می زنم). فرقی نمی کنه کدوم اینها باشه ولی اگه قرار باشه که امیدی وجود داشته باشه باید یه کدومشون باشه. باز به قول شاعر، هر کسی توی دنیا صبح که شد به شوق یه عشقی از خواب پا می شه! شخصا هیچ انگیزه ای انقدر قوی نیست که صبح از خواب بیدارم کنه (حالا مگه اینکه دیگه چی باشه) ولی قطعا باید یه انگیزه ای وجود داشته باشه تا شب بتونه خوابم کنه! (عمدتا بهم تذکر داده می شه که شبیه آدمیزاد نیستم ولی همیشه اینطوری به نظرم اومده که از کجا معلوم فردا بهتر از امروز باشه اینه که در حد امکان سعی می کنم دیرتر فردا بشه) اونوقت هر کدوم از این انگیزه ها به مرور زمان کم رنگ تر و کم رنگ تر می شن و انگیزه های جدید جاشون رو می گیرن (البته اگه خوش شانس باشی) و بهترین کاری که می تونی بکنی اینه که دیگه بهشون نگاه نکنی. بعد دست بر قضا یه روز چشمت به یکیشون میفته ( یه بوی آشنا، یه تصویر آشنا، یه بعد از ظهر گرم تابستون آشنا کفایت می کنه) و به چشم خودت می بینی که چه کم رنگ و چه بسا بیرنگ شده ولی دیگه خیلی دیر شده و چیز دیده شده رو نمی شه ندیده شده کرد! نه از این لحاظ که دلت بسوزه برای انگیزه های خاموش شده ات. از این لحاظ که نگاه کنی به انگیزه های الانت و ببینی چندان هم متفاوت نیستن. شاخ و دمی نسبت به اونها ندارن. هیچ چیز خاصی در موردشون نیست. باعث می شه به فکر فرو بری. انگیزه های قدیمیت دود شدن و به هوا رفتن (منظورم نافرجامی نیست که فرجام خوش چه بسا باعث می شه زودتر بسوزن) و همچینم دنیایی به آخر نرسید. چی باعث می شه که انگیزه های الانت بهت وفا کنن؟ گیرم انگیزه کارش فقط این باشه که بیاد یه چند صباحی از خواب بیدارت کنه (یا در مورد من خوابت کنه) و بعد به خوبی و خوشی جور پلاسش رو جمع کنه و بره - که اگه غیر از این بود یواش یواش جای انگیزه تبدیل به رنج می شد! اما صرف همین ایده که نمی تونم روش حساب کنم باعث می شه که نتونم بهش اعتماد کنم. از کجا معلوم که فردا به خوبی امروز باشه؟
۱۳۸۸ مرداد ۲۳, جمعه
اون یکی می گه ملت ریختن تو خیابونا و مثل گوسفند افتادن تو یه جاده ای که ادامه اش به غرب منتهی می شه! بعد خودش از ترس غرب بدو بدو داره می دوئه تو بغل شرق. با خودم فکر می کنم زندگی مردمی که دچار توهم توطئه نیستن چطوریه؟ دغدغه ی مردمی که نه شرقی ان نه غربی چه چیزی می تونه باشه؟! لازم نیست زیاد کنکاش کنم. جوابش رو از قبل می دونم: آدم فضایی!
اشتراک در:
پست‌ها (Atom)
